Całka oznaczona – pole pod wykresem ze wzorem Newtona–Leibniza

Funkcja f(x)

Wstaw do wzoru:
Przykłady:

Wartość całki

Całka oznaczona ∫ f(x) dx od a do b to pole między wykresem a osią OX na przedziale [a; b]. Części pod osią liczą się ze znakiem minus.

Wzór Newtona–Leibniza

Najważniejszy wzór rachunku całkowego łączy całkę oznaczoną z funkcją pierwotną: ∫ f(x) dx od a do b = F(b) − F(a), gdzie F to dowolna funkcja pierwotna f. Pole można więc znaleźć bez sum i granic: wystarczy wziąć funkcję pierwotną i podstawić granice.

Jak znaleźć funkcję pierwotną F(x) krok po kroku →

📚 Teoria: czym jest całka

Całka oznaczona ∫ₐᵇ f(x) dx to pole figury między wykresem f(x) a osią OX od a do b. Wyobraź sobie figurę pociętą na tysiące wąskich pionowych pasków: pole każdego to ≈ f(x)·(szerokość), a całka to suma wszystkich pasków, gdy stają się nieskończenie cienkie.

Sens fizyczny: jeśli f(x) to prędkość, całka to przebyta droga; jeśli f(x) to moc, całka to energia. Całka sumuje wielkość, której tempo zmian podaje funkcja podcałkowa.

Znak pola: części wykresu pod osią OX dają wkład ujemny. Dlatego na przykład ∫ sin x dx po pełnym okresie równa się zeru: pole nad osią znosi pole pod nią.

Często zadawane pytania

Czy to jest darmowe?

Tak, ten kalkulator jest darmowy i nie wymaga rejestracji. Wszystko liczy się bezpośrednio w przeglądarce, a nie na serwerze.